Prezentacja różnych koncepcji na rewitalizację Śródmieścia Bochni

W dniu 16 stycznia w urzędzie miasta Bochnia, miała miejsce prezentacja prac zgłoszonych do konkursu na wykonanie koncepcji „Rewitalizacji Śródmieścia Bochni”. W sumie do konkursu zostały zgłoszone trzy prace konkursowe. Sąd konkursowy, który oceniał prace nie przyznał pierwszego miejsca żadnej z prac. Przyznał natomiast drugie miejsce ex aequo dwóm pracom oraz jednej pracy trzecie miejsce.

Zgłoszone do konkursu prace oceniał Sąd Konkursowy w składzie:
– Andrzej Kadłuczka – prof. zw. dr hab. architekt (przewodniczący),
– Andrzej Cetera – archeolog – kierownik delegatury WUOZ w Tarnowie,
– Robert Cerazy – zastępca burmistrza Bochni,
– Eligiusz Dworaczyński – archeolog,
– Jan Flasza – historyk sztuki – dyrektor Muzeum im. St. Fischera w Bochni,
– Beata Janusz – architekt,
– Adam Kobiela – architekt,
– Bogusław Krasnowolski – historyk sztuki – dr hab., prof. nadzwyczajny UP JKPII w Krakowie,
– Piotr Langer – architekt, dr inż.,
– Tomasz Przybyło – zastępca burmistrza Bochni,
– Barbara Pawlik – inspektor.

Sąd konkursowy przyznał II nagrodę w wysokości 15 tys. zł Zespołowi Autorskiemu: dr inż. arch. Janusz Krawecki, dr inż. arch. Piotr Turkiewicz, mgr Olga Bardan arch. wnętrz, mgr inż. arch. Mikołaj Białko. Również II nagrodę w wysokości 15 tys. zł otrzymał Zespół Autorski: dr inż. arch. Katarzyna Zawada-Pęgiel – kierownik zespołu, mgr inż. arch. Agnieszka Słowik, mgr inż. arch. Szymon Filipowski, dr inż. arch. Andrzej Wiszowaty. III nagroda w wysokości 5 tys. zł otrzymał Zespół Autorski: mgr inż. arch. Patryk Pniewski, mgr inż. arch. Grzegorz Ziętek, mgr inż. arch. Martyna Kordys, student architektury Jakub Nanowski.

Poniżej przedstawiona jest opinia sądu konkursowego każdej z prac, które zostały opatrzone każda z osobna odpowiednim numerem konkursowym.

PRACA 54067
Ciekawa propozycja syntetycznego rozwiązania układu komunikacyjnego Bochni w kontekście jej obszaru centralnego, z zastrzeżeniem niezbędnego rozpoznania strefy ochrony archeologicznej, co może ograniczyć zaproponowane rozwiązania. Trafne rozpoznanie i wyeksponowanie sekwencji ciągu przestrzeni publicznych na obszarze centrum z wyraźnie akcentowanym nawiązaniem do historycznej kompozycji zieleni w rejonie Plant Salinarnych. Generalnie poprawna interpretacja wartości kulturowych na rewaloryzowanym obszarze z zastrzeżeniem nie pełnego wykorzystania dostępnych materiałów źródłowych. Powściągliwość i ograniczenie rekonstrukcji historycznych obiektów na rzecz wyważonych i oszczędnych uczytelnień tych wartości jest zgodne z współczesnymi zasadami konserwatorskimi. Na szczególne wyróżnienie zasługują rozwiązania dotyczące przestrzeni Rynku, polegające na wydzieleniu stref o określonych cechach kompozycyjnych i użytkowo-funkcjonalnych i czytelnym zaakcentowaniu lokalizacji nieistniejącego ratusza nie deformującym obecnych walorów tej przestrzeni, a także miejsc gdzie funkcjonowały szyby solne Targ, Wielki i Wojewodzia Góra. Wątpliwe funkcjonalnie i nieuzasadnione historycznie jest rozwiązanie Placu Gen. Okulickiego oraz pominięcie w projektowanej rekompozycji przestrzeni obszaru centralnego problemu zamku żupnego i przebiegu linii murów obronnych. Pomimo dostępu do bogatego zestawu materiałów historycznych. Autorzy nie wykorzystali w pełni tych materiałów co uniemożliwiło pełne rozpoznanie walorów zabytkowych miasta.

PRACA 179648
Chociaż praca dość oszczędnie traktuje relacje funkcjonalno-przestrzenne obszaru centralnego Bochni ze strefą obrzeżną, to pozytywnie ogranicza i porządkuje ruch samochodowy, nadając Rynkowi formę współczesnej agory z elementem ekspozycji lokalizacji dawnego rausza i mocno akcentując salinarny charakter miasta. W tym duchu należy pozytywnie ocenić kompleksowe ujęcie problematyki Plant Salinarnych i powiązana ich z zespołem zamkowym rekonstruowanym wg stanu z końca XVIII wieku. O ile ta propozycja, choć dyskusyjna mogłaby by być dalej twórczo rozwijana, to mocno kontrowersyjna jest kolejna rekonstrukcja szybu Regis, fantazyjna i nie uzasadniona źródłami formuła architektoniczna, rekonstrukcja odcinka murów obronnych, a także mało przekonująca propozycja zamiany istniejącego Domu Kultury i zastąpienia go potrzebnym Centrum Informacji Turystycznej, ale tu wprowadzająca w pierzei zachodniej Rynku zbyt mocny i rozsadzający jego ramy, przeskalowany nowy obiekt architektoniczny. Pomimo dostrzeżonej przez Jury prawidłowo przeprowadzonej analizie wartości krajobrazowych i pozytywnej tendencji do wzbogacenia funkcji kulturalnych, pracę cechuje nazbyt swobodne podejście do historycznej tkanki urbanistycznej oraz wyraźnie pobieżne potraktowanie istniejących materiałów historycznych.

PRACA 819233
W pracy uwzględniono całokształt problematyki przestrzennej opierając się na kontekście urbanistycznym i układzie funkcjonalnym w obszarze centrum. Interesującą tendencją jest dążenie do uspokojenia ruchu kołowego i zaakcentowanie historycznej sieci wodnej zwłaszcza w aspekcie uporządkowania Plant Salinarnych, choć sposób komponowania nowej zieleni i brak jej powiązania z zespołem zamkowym pozostawia szereg wątpliwości. Szczegółowy niepokój wzbudziły propozycje dotyczące zagospodarowania przestrzeni Rynku z wątpliwymi nasadzeniami nowej zieleni przesłaniające historyczne monumenty miasta i nowym akcentem kubaturowym zlokalizowanym w południowej jego części, deformującym historyczne ukształtowane dymensje przestrzeni rynkowej. Jest to może interesujący w zamyśle lecz błędnie rozwiązany architektonicznie problem akcentowania w przestrzeni publicznej „meeting pointu” czy miejsca informacji i promocji miasta. Do wątpliwych pomysłów zaliczyć należy także parking podziemny pod Placem Gen. Okulickiego. Zauważony przez Jury brak koncepcji dla zamku żupnego i uczytelnienia linii murów obronnych może wynikać z pobieżnie przeprowadzonej analizy walorów zabytkowych Bochni, pomimo dostępu do bogatych materiałów źródłowych i studialnych.