Strona główna » Kultura » DKF: O autyzmie raz jeszcze – „Oto my” Nira Bergmana.

DKF: O autyzmie raz jeszcze – „Oto my” Nira Bergmana.

7 października (godz. 19.00)  w ramach DKF Maciste obejrzymy film „Oto my”, będący historią jednoczesnego „dorastania” ojca i jego autystycznego syna. Prelekcję przed filmem wygłosi dr Barbara Szczekała.

Aharon z oddaniem wychowuje swojego syna, Uriego. Żyją we dwóch, zanurzeni we własnej codziennej rutynie, tak bardzo różniącej się od świata, jaki znamy. Gdy Uri staje się formalnie dorosły, ma zamieszkać w specjalistycznym domu opieki. Czy jest na to gotowy? Aharon uważa, że nie, ale może w rzeczywistości sam nie dorósł do rozstania… W drodze do placówki ojciec podejmuje decyzję o wspólnej ucieczce.

Chwytający za serce, pogodny, czuły i zaskakujący film wielokrotnie nagradzanego izraelskiego reżysera Nira Bergmana, który znalazł się w oficjalnej selekcji MFF Cannes 2020. Znakomite kreacje aktorskie na długo zapadają w pamięć. Szczególne brawa należą się odtwórcy roli autystycznego syna Noamowi Imberowi, który porywa niczym Dustin Hoffman w „Rain Manie”.

Oto my okazało się więc niemałym zaskoczeniem: spostrzegawczą opowieścią o oddaniu, o lęku przed nieuchronnym rozstaniem, o dojrzewaniu (między innymi do koniecznych zmian), w końcu – a może raczej przede wszystkim – o bezgranicznej, bezinteresownej i ciepłej miłości. Avivi i Imber błyszczą; pod okiem Bergmana kreują niebywale wiarygodny obraz więzi – poruszająco czułej, momentami dziecięco niedojrzałej, ale nierozerwalnej, wyrastającej ponad cały ten świat, który wydaje się przecież nie mieć znaczenia, bo oto oni, „Złodzieje rowerów”, mają siebie – i to wystarczy. Bo to jest już wszystko. / Michał Jarecki, naEKRANIE /

Kto potrafi lepiej określić, co jest najlepsze dla ich jedynego dziecka – ojciec czy matka? Kiedy to dziecko z zaburzeniami, a rodzice nie mogą osiągnąć porozumienia, klaruje się temat naszego filmu.

Tutaj dziecko jest całkowitą odwrotnością „brzdąca” ze słynnego filmu Charliego Chaplina, który główny bohater uwielbia oglądać. Jest wysoki, podczas gdy „brzdąc” jest malutki; jest niezdarny, podczas gdy „brzdąc” jest zmyślny; jest bierny, podczas gdy „brzdąc” jest niezmiernie aktywny. Być może rzeczą łączącą tych dwoje dzieci jest relacja z ojcem. Miłość i uczucia wiążą ich na dobre i na złe.

W „Oto my” w odróżnieniu od tego, jak sytuacja wygląda na ogół, to ojciec odkłada wszystko na bok, żeby całkowicie poświęcić się synowi, a matka jest zupełnie nieobecna. Jego wyrzeczenia, w pewien sposób urocze, ostatecznie okazują się być formą całkowitej kontroli. Ojciec wie wszystko o swoim synu. Tylko on potrafi uspokoić syna, kiedy przytłaczają go jego stereotypie i fobie. Chłopiec potrafi myśleć tylko, gdy znajduje potwierdzenie u ojca. Żadna osoba trzecia nie jest w stanie wejść w ich symbiotyczny związek.

Matka pojawia się w tym obrazie tylko po to, żeby narzucić swoją wolę – chce, żeby syn w końcu mógł się socjalizować, dzięki umieszczeniu go w placówce dostosowanej do jego potrzeb. Żeby odwlec tę chwilę, ojciec ucieka z synem, co i tak prowadzi do nieuniknionego rozstania.

Ten niezwykły, pełen wrażliwości, pięknie zagrany film poruszy wszystkich rodziców, niezależne od tego, czy ich dzieci mają zaburzenia rozwojowe, czy też nie. Jednak niepełnosprawność potęguje emocjonalny dylemat – czy jakakolwiek instytucja (jeśli tak, to jaka?) może przynosić większe korzyści niż rodzicielska miłość?

Nie chcąc popadać w mentorski ton – to niezwykłe, że odpowiedź na to pytanie pozostaje w gestii dziecka (a w rzeczywistości młodego dorosłego), a ojciec również może na tym skorzystać.

 

Reżyser:

Nir Bergman urodził się w Hajfie w Izraelu, w 1969 roku. W czerwcu 1998 roku ukończył z wyróżnieniem Szkołę Filmową i Telewizyjną Sama Spiegla w Jerozolimie.

Jego debiutem filmowym były „Złamane skrzydła” z 2002 roku. Odniosły wielki sukces i zdobyły kilka międzynarodowych nagród, a w USA ich dystrybucją zajęło się Sony Pictures Classics.

Potem Bergman napisał i wyreżyserował kilka nagradzanych filmów fabularnych, a także udanych seriali telewizyjnych, między innymi był współscenarzystą i reżyserem „Terapii” adaptowanej potem przez HBO. Obecnie Bergman jest jednym z czołowych izraelskich scenarzystów i reżyserów, a także uznanym wykładowcą w Szkole Filmowej i Telewizyjnej Sama Spiegla.

 

———-

OTO MY /2020/

7 października /czwartek/ 2021, godz. 19.00

Kino Regis, ul. Regis 1

bilety: 10 zł, 5 zł dla członków DKF-u

Organizatorzy: DKF Maciste/Kino Regis/Miejski Dom Kultury

Działalność “DKF Maciste” współfinansuje Polski Instytut Sztuki Filmowej.

 

Zobacz także

Podróże na dużym ekranie. Nowy cykl spotkań w MDK

Miejski Dom Kultury w Bochni zaprasza do udziału w nowym cyklu spotkań, podczas których można zobaczyć, a także pokazać swoje ...

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany.

CAPTCHA
Change the CAPTCHA codeSpeak the CAPTCHA code