Zbrodnia na Uzborni była pierwszym przypadkiem na terenie okupowanej Polski, kiedy Niemcy zastosowali zasadę zbiorowej odpowiedzialności za wystąpienia ludności polskiej przeciwko administracji okupacyjnej. W czasie egzekucji Niemcy robili sobie pamiątkowe zdjęcia, niektóre wywoływane i kopiowane były w miejscowym zakładzie fotograficznym Janiny Gargulowej, a stąd – drogą konspiracyjną – dotarły przez członków Związku Walki Zbrojnej za granicę, gdzie w roku 1940 zostały opublikowane.
Już po zakończeniu wojny władze alianckie na Zachodzie skonfiskowały u jednego z Niemców album zatytułowany „Suhne für Bochnia 18 XII 1939” (fotografie w nim opatrzone były pieczęcią „Fotoableithung des Distriktes Krakau, Leiter: Reg. Oberinspektor Paul Brondner”). Album składający się z 24 zdjęć formatu pocztówkowego znajduje się w Głównej Komisji Badania Zbrodni Przeciw Narodowi Polskiemu Instytutu Pamięci Narodowej. Ponoć miały powstać 4 jego egzemplarze, spośród których jeden miał otrzymać sam Führer, drugi Hermann Göring, zaś pozostałe wdowy po policjantach niemieckich zabitych podczas ataku na posterunek w Bochni. Nie wiadomo jednak, który z egzemplarzy albumu trafił do Instytutu Pamięci Narodowej.
Właśnie ten album stał się punktem wyjścia dla autora filmu, któremu nadał taki właśnie tytuł, i który został wyświetlony w amfiteatrze Parku Rodzinnego Uzbornia w 75. rocznicę tych tragicznych wydarzeń.
[dopwgg id=”1014″]





Komentarze